Mnoštvo je velikana srpske glume niklo od Drugog svetskog rata do danas. Tako je uostalom i sa drugim republikama bivše Jugoslavije. Ali, u ovom tekstu ću navesti samo pet glumaca, za svaku deceniju po jedan. A koliko je težak posao bio izdvojiti samo pet, nabrojaću samo neke koji nisu u ovom tekstu, a zaslužuju da budu u svakoj podeli: Mija Aleksić, Danilo Bata Stojković, Bora Todorović, Bata Živojinović… Ako se tome dodaju i Fabijan Šovagović, Boris Dvornik (Hrvatska), Mustafa Nadarević, Boro Stjepanović (BiH), već je ogromna gužva. No, evo mog spiska, pa prosudite sami.

Ljuba Tadić (1960-ih)

Glumčina starog kova, eto takav je bio Ljuba Tadić. Kako je on mračne i ćudljive likove nosio. Dok sam bio dete, iskreno, malo me je i plašilo njegovo lice sa ekrana.
A danas? Danas gledam na te uloge sa ogromnim poštovanjem. Glumio Ljuba dosta, sve do pred smrt, 2005. godine.

Ali na ovoj listi je smešten u 1960-e. A tu su uloge u filmovima: “Prvi građanin male varoši”, “Stepa”, “Sokratova odbrana i smrt”. Onda uloga ludog Amazonca u remek delu “Na mesto, građanine Pokorni!”, (kao i nastavak tog filma), pa “Krvava bajka” i “Sliom otac” i, konačno, moj apsolutni favorit “Vuk sa Prokletija”.

ljuba-tadic
Screenshot

Pavle Vuisić (1970-ih)

Da ne pominjemo Kamiondžije, Otpisane i Valtera, što je i tu vreme bila zabava za milione, tokom 1970-ih odigrao je Paja maestralne role.

Uloge Pavla Vuisića u filmovima “Život je masovna pojava”, “Majstor i Margarita”, “Šešir profesora Koste Vujića”, “Pas koji je voleo vozove”, Čuvar plaže u zimskom periodu”, “Hajka” i “Doktor Mladen” su nešto što ostaje za večnost.

pavle-vuisic

Miki Manojlović (1980-ih)

Predrag Miki Manojlović je glumačku karijeru počeo 1970-ih, imao je fantastične uloge tokom 1990-ih, pa i u ovom veku. Ipak, njegov najplodniji period bio je jugoslovenski film 1980-ih.

Pomenuću samo neke od filmova u kojima je blistao te decenije: “Samo jednom se ljubi”, “(Štefica Cvek) U raljama života”, “Tajvanska kanasta”, “Otac na službenom putu”, “Sok od šljiva”. Tu su i dve kultne serije: “Sedam sekretara SKOJ-a” na početku decenije, i “Vuk Karadžić”, u praskozorje rata.

miki-manojlovic
Screenshot

Bogdan Diklić (1990-ih)

Nesumnjivo, Bogdan Diklić je jedan od najvećih živih glumaca. Upisao je Akademiju umetnosti 1972, i odmah po završetku studija počeo je da glumi na velikom platnu. Odigrao je nesumnjivo velike uloge 1980-ih, kada je “eksplodirao”. U toj deceniji odigrao je 30-ak uloga, a na samom vrhu su svakako “Maratonci trče počasni krug”.

Ipak, 1990-e su bile njegove. Od “Crnog bombardera”, preko “Tito i ja” i “Tri karte za Holivud” u prvoj polovini dekade. Slede veoma teške i mračne uloge, poput “Urnebesne tragedije” i “Bureta baruta”.

Ipak, ono po čemu će ga svi pamtiti je serija “Otvorena vrata” (1994-1995), gde je glumio Batu. Inače, cela ekipa te serije je potpuno otkačena. Postoji anegdota da je Diklić, nakon jednog od prvih uspešnih snimanja za seriju, potapšao po ramenu Nikolu Đurička o rekao mu: “Bravo, mali! Sada ćeš ceo život glumiti budalu kao ja”.

Nebojša Glogovac (2000-…)

Nebojša Glogovac je imao nekoliko zapaženih uloga tokom u antiratnim filmovima 1990-ih: “Ubistvo s predumišljajem”, “Vukovar, jedna priča”, “Do koske” i, posebno, “Bure baruta”. Ovaj poslednji film bi trebalo uvrstiti u obaveznu lektiru. Njegova minijatura u ulozi Taksiste sa Aleksandrom Berčekom, koji igra penzionisanog pandura, nešto je neponovljivo.

A 2000. je počeo maestralno. Najpre, odmah posle bombardovanja SR “Nebeska udica” (kuriozitet je da je bezmalo celu ekipu filma sustigla smrt), a onda “Munje!”, “Država mrtvih”, “Kad porastem biću Kengur”, “Klopka”, “Vratiće se rode”…

Prerana smrt ga je zaustavila u koraku, ali je, bez ikakve dvojbe, bio jedan od najvećih srpskih glumaca.

Noviji domaći filmovi s kojima neće pogrešiti (VIDEO)

Ostavite komentar

Please enter your comment!
Please enter your name here